铅泪泻已尽，美人悲玉钗。照井棠梨枝，棘手成枯柴。此镜为蟾蝫，水露千年揩。神螭啮其钮，黄土未敢埋。丽娟无白头，鸳鸯多暌乖。撩以双靥云，红蔻春方荄。万岁呼未央，演礼如优俳。祖龙宫骊山，昔谁荡其霾？外光不掩垢，投汝清流淮。凛凛一寸天，自有冰雪怀。
qiān铅lèi泪xiè泻yǐ已jìn尽，měi美rén人bēi悲yù玉chāi钗。zhào照jǐng井táng棠lí梨zhī枝，jí棘shǒu手chéng成kū枯chái柴。cǐ此jìng镜wéi为chán蟾zhū蝫，shuǐ水lù露qiān千nián年kāi揩。shén神chī螭niè啮qí其niǔ钮，huáng黄tǔ土wèi未gǎn敢mái埋。lì丽juān娟wú无bái白tóu头，yuān鸳yāng鸯duō多kuí暌guāi乖。liāo撩yǐ以shuāng双yè靥yún云，hóng红kòu蔻chūn春fāng方gāi荄。wàn万suì岁hū呼wèi未yāng央，yǎn演lǐ礼rú如yōu优pái俳。zǔ祖lóng龙gōng宫lí骊shān山，xī昔shuí谁dàng荡qí其mái霾？wài外guāng光bù不yǎn掩gòu垢，tóu投rǔ汝qīng清liú流huái淮。lǐn凛lǐn凛yī一cùn寸tiān天，zì自yǒu有bīng冰xuě雪huái怀。