劫后归来，衣衫落拓，羞将瘦影相赠。别来才几月，已沧海、更番清浅。牢愁难遣。又落尽槐黄，南风轻暖。看雏燕，啄残花蕊，坠红成片。蹭蹬。虚掷韶华，祇秃毫残楮，尽催年箭。旧时歌舞地，已全易、桃花人面。无边幽恨。抚琴剑苍凉，羁怀如茧。应难免，沈腰今日，带围宽缓。
jié劫hòu后guī归lái来，yī衣shān衫luò落tuò拓，xiū羞jiāng将shòu瘦yǐng影xiāng相zèng赠。bié别lái来cái才jī几yuè月，yǐ已cāng沧hǎi海、gēng更fān番qīng清qiǎn浅。láo牢chóu愁nán难qiǎn遣。yòu又luò落jìn尽huái槐huáng黄，nán南fēng风qīng轻nuǎn暖。kàn看chú雏yàn燕，zhuó啄cán残huā花ruǐ蕊，zhuì坠hóng红chéng成piàn片。cèng蹭dèng蹬。xū虚zhì掷sháo韶huá华，zhǐ祇tū秃háo毫cán残chǔ楮，jìn尽cuī催nián年jiàn箭。jiù旧shí时gē歌wǔ舞dì地，yǐ已quán全yì易、táo桃huā花rén人miàn面。wú无biān边yōu幽hèn恨。fǔ抚qín琴jiàn剑cāng苍liáng凉，jī羁huái怀rú如jiǎn茧。yìng应nán难miǎn免，shěn沈yāo腰jīn今rì日，dài带wéi围kuān宽huǎn缓。