十年不折岭头梅，谁掷琼瑶万里来。野老江边惊问岁，故人天上独怜才。论交已觉夔龙远，努力其如犬马衰。誓托千秋报知己，尚留慧业未全灰。水衔云锦照蒿藜，三十年前旧品题。我自梦中瞻衮绣，君能天外念涂泥。百年住世真虫臂，一壑藏身学马蹄。欲采白云遥润笔，天高海阔不堪携。
shí十nián年bù不zhē折lǐng岭tóu头méi梅，shuí谁zhì掷qióng琼yáo瑶wàn万lǐ里lái来。yě野lǎo老jiāng江biān边jīng惊wèn问suì岁，gù故rén人tiān天shàng上dú独lián怜cái才。lùn论jiāo交yǐ已jué觉kuí夔lóng龙yuǎn远，nǔ努lì力qí其rú如quǎn犬mǎ马shuāi衰。shì誓tuō托qiān千qiū秋bào报zhī知jǐ己，shàng尚liú留huì慧yè业wèi未quán全huī灰。shuǐ水xián衔yún云jǐn锦zhào照hāo蒿lí藜，sān三shí十nián年qián前jiù旧pǐn品tí题。wǒ我zì自mèng梦zhōng中zhān瞻gǔn衮xiù绣，jūn君néng能tiān天wài外niàn念tú涂ní泥。bǎi百nián年zhù住shì世zhēn真chóng虫bì臂，yī一hè壑cáng藏shēn身xué学mǎ马tí蹄。yù欲cǎi采bái白yún云yáo遥rùn润bǐ笔，tiān天gāo高hǎi海kuò阔bù不kān堪xié携。