行年忽五十，顿觉毛发改。四十九年非，童心独犹在。世故渐改涉，遇坎稍无馁。每当快意事，退然思辱殆。倾否作圣功，物睹岂不快？奈何桑梓怀，衰白倚门待。
xíng行nián年hū忽wǔ五shí十，dùn顿jué觉máo毛fà发gǎi改。sì四shí十jiǔ九nián年fēi非，tóng童xīn心dú独yóu犹zài在。shì世gù故jiàn渐gǎi改shè涉，yù遇kǎn坎shāo稍wú无něi馁。měi每dāng当kuài快yì意shì事，tuì退rán然sī思rǔ辱dài殆。qīng倾fǒu否zuō作shèng圣gōng功，wù物dǔ睹qǐ岂bù不kuài快？nài奈hé何sāng桑zǐ梓huái怀，shuāi衰bái白yǐ倚mén门dài待。