忆昔在师范，相忆隔千山。坪空我独立，夜静翁无眠。偶得柴如肉，半捆待我还。我还翁已去，柴自卧寒弯。对柴已无语，抚尸复何言。当日翁病疾，困雪卧袁安。借米为朝食，赊柴湿不干。翁诗叹我苦，刺鼻泪汍澜。贫儿岂耐此，只为父饥寒。知否当日泪，不为困薰烟。中心自有故，借说烧柴难。
yì忆xī昔zài在shī师fàn范，xiāng相yì忆gé隔qiān千shān山。píng坪kōng空wǒ我dú独lì立，yè夜jìng静wēng翁wú无mián眠。ǒu偶dé得chái柴rú如ròu肉，bàn半kǔn捆dài待wǒ我huán还。wǒ我huán还wēng翁yǐ已qù去，chái柴zì自wò卧hán寒wān弯。duì对chái柴yǐ已wú无yǔ语，fǔ抚shī尸fù复hé何yán言。dāng当rì日wēng翁bìng病jí疾，kùn困xuě雪wò卧yuán袁ān安。jiè借mǐ米wéi为zhāo朝shí食，shē赊chái柴shī湿bù不qián乾。wēng翁shī诗tàn叹wǒ我kǔ苦，cì刺bí鼻lèi泪wán汍lán澜。pín贫ér儿qǐ岂nai耐cǐ此，zhī只wéi为fù父jī饥hán寒。zhī知fǒu否dāng当rì日lèi泪，bù不wéi为kùn困xūn薰yān烟。zhōng中xīn心zì自yǒu有gù故，jiè借shuō说shāo烧chái柴nán难。