造化感我真，遗我以孤寂。万籁具歇后，悄然来胸臆。如雪花飐水，如轻尘触石。宛然百骸脱，忽复当时忆。闲过长安道，扶碑寻残碧。扬沙及垂云，茫茫动八极。风从天上来，使我无处匿。悲欣遽未名，中肠结不息。斯感如重生，此际犹夙昔。起视月泠泠，亘古照空壁。
zào造huà化gǎn感wǒ我zhēn真，wèi遗wǒ我yǐ以gū孤jì寂。wàn万lài籁jù俱xiē歇hòu后，qiǎo悄rán然lái来xiōng胸yì臆。rú如xuě雪huā花zhǎn飐shuǐ水，rú如qīng轻chén尘chù触shí石。wǎn宛rán然bǎi百hái骸tuō脱，hū忽fù复dāng当shí时yì忆。xián闲guò过cháng长ān安dào道，fú扶bēi碑xún寻cán残bì碧。yáng扬shā沙jí及chuí垂yún云，máng茫máng茫dòng动bā八jí极。fēng风cóng从tiān天shàng上lái来，shǐ使wǒ我wú无chǔ处nì匿。bēi悲xīn欣jù遽wèi未míng名，zhōng中cháng肠jié结bù不xī息。sī斯gǎn感rú如chóng重shēng生，cǐ此jì际yóu犹sù夙xī昔。qǐ起shì视yuè月líng泠líng泠，gèn亘gǔ古zhào照kōng空bì壁。