巴山画坛射雕手，握笔独向天涯走。南海苍茫岱岳高，海岳之间传名久。一去匆匆十馀年，飘如孤云渺如烟。渝州乍见疑是梦，不信故人到眼前。为我一笑解画囊，忽然满目生光芒。日照四海珠玉灿，波摇五湖烟霞长。钟馗一怒拔剑起，魏武观海浪迤逦。翠竹挺出风露间，寒梅傲立霜雪里。自云别后行路难，天南海北苦往还。风尘荏苒朝复暮，总胜沉沦在故关。故关当年浮云蔽，欲留不能去无计。岂是游子忍离乡，梦闻杜鹃辄流涕。我亦仰天出门来，异乡灯火独徘徊。篱下何止千般苦，终不愿返巴王台。山城夜静月当头，请君同上酒家楼。举杯为君歌一曲，朝天门下水悠悠。
bā巴shān山huà画tán坛shè射diāo雕shǒu手，wò握bǐ笔dú独xiàng向tiān天yá涯zǒu走。nán南hǎi海cāng苍máng茫dài岱yuè岳gāo高，hǎi海yuè岳zhī之jiān间chuán传míng名jiǔ久。yī一qù去cōng匆cōng匆shí十yú馀nián年，piāo飘rú如gū孤yún云miǎo渺rú如yān烟。yú渝zhōu州zhà乍jiàn见yí疑shì是mèng梦，bù不xìn信gù故rén人dào到yǎn眼qián前。wèi为wǒ我yī一xiào笑jiě解huà画náng囊，hū忽rán然mǎn满mù目shēng生guāng光máng芒。rì日zhào照sì四hǎi海zhū珠yù玉càn灿，bō波yáo摇wǔ五hú湖yān烟xiá霞cháng长。zhōng钟kuí馗yī一nù怒bá拔jiàn剑qǐ起，wèi魏wǔ武guān观hǎi海làng浪yǐ迤lǐ逦。cuì翠zhú竹tǐng挺chū出fēng风lù露jiān间，hán寒méi梅ào傲lì立shuāng霜xuě雪lǐ里。zì自yún云bié别hòu后xíng行lù路nán难，tiān天nán南hǎi海běi北kǔ苦wǎng往huán还。fēng风chén尘rěn荏rǎn苒zhāo朝fù复mù暮，zǒng总shèng胜chén沉lún沦zài在gù故guān关。gù故guān关dāng当nián年fú浮yún云bì蔽，yù欲liú留bù不néng能qù去wú无jì计。qǐ岂shì是yóu游zǐ子rěn忍lí离xiāng乡，mèng梦wén闻dù杜juān鹃zhé辄liú流tì涕。wǒ我yì亦yǎng仰tiān天chū出mén门lái来，yì异xiāng乡dēng灯huǒ火dú独pái徘huái徊。lí篱xià下hé何zhǐ止qiān千bān般kǔ苦，zhōng终bù不yuàn愿fǎn返bā巴wáng王tái台。shān山chéng城yè夜jìng静yuè月dāng当tóu头，qǐng请jūn君tóng同shàng上jiǔ酒jiā家lóu楼。jǔ举bēi杯wéi为jūn君gē歌yī一qǔ曲，cháo朝tiān天mén门xià下shuǐ水yōu悠yōu悠。