江南花草易芳菲，今我还家已似迟。最恨春风苦无思，卷藏红绮不容披。蚤作抽书对白间，瓦炉犹有宿香残。诗来报我群花尽，亟起巡檐忘帽寒。春事违人去若狂，便惊鶗鴂怨年芳。儿童强作留连意，拾去残花学试妆。
jiāng江nán南huā花cǎo草yì易fāng芳fēi菲，jīn今wǒ我huán还jiā家yǐ已sì似chí迟。zuì最hèn恨chūn春fēng风kǔ苦wú无sī思，juàn卷cáng藏hóng红qǐ绮bù不róng容pī披。zǎo蚤zuò作chōu抽shū书duì对bái白jiān间，wǎ瓦lú炉yóu犹yǒu有sù宿xiāng香cán残。shī诗lái来bào报wǒ我qún群huā花jìn尽，jí亟qǐ起xún巡yán檐wàng忘mào帽hán寒。chūn春shì事wéi违rén人qù去ruò若kuáng狂，biàn便jīng惊tí鶗jué鴂yuàn怨nián年fāng芳。ér儿tóng童qiáng强zuò作liú留lián连yì意，shí拾qù去cán残huā花xué学shì试zhuāng妆。