老子烧香罢，蜂儿作队来。徘徊绕襟袖，将谓是花开。腊去寒犹在，春来花未开。东风忽然到，放尽一园梅。径李浑秾白，山桃半淡红。杏花红又白，非淡亦非秾。只有观书乐，其如病眼何。但令吾意适，不必卷头多。骤暖如初夏，通身退裌衣。只言寒已去，却等五更归。人怨花迟发，天教暖早催。不知要催落，却道是催开。
lǎo老zi子shāo烧xiāng香bà罢，fēng蜂ér儿zuò作duì队lái来。pái徘huái徊rào绕jīn襟xiù袖，jiāng将wèi谓shì是huā花kāi开。là腊qù去hán寒yóu犹zài在，chūn春lái来huā花wèi未kāi开。dōng东fēng风hū忽rán然dào到，fàng放jìn尽yī一yuán园méi梅。jìng径lǐ李hún浑nóng秾bái白，shān山táo桃bàn半dàn淡hóng红。xìng杏huā花hóng红yòu又bái白，fēi非dàn淡yì亦fēi非nóng秾。zhǐ只yǒu有guān观shū书lè乐，qí其rú如bìng病yǎn眼hé何。dàn但líng令wú吾yì意shì适，bù不bì必juàn卷tóu头duō多。zhòu骤nuǎn暖rú如chū初xià夏，tōng通shēn身tuì退jiá裌yī衣。zhī只yán言hán寒yǐ已qù去，què却děng等wǔ五gēng更guī归。rén人yuàn怨huā花chí迟fā发，tiān天jiào教nuǎn暖zǎo早cuī催。bù不zhī知yào要cuī催luò落，què却dào道shì是cuī催kāi开。