当处心安即洞天，黄连一炷胜龙涎。闲房幸自无人到，谁放白云来枕前。正是桐阴雨乍晴，隔笼黄鸟女儿声。笔床经笥闲家具，物物皆从我太平。
dāng当chǔ处xīn心ān安jí即dòng洞tiān天，huáng黄lián连yī一zhù炷shèng胜lóng龙xián涎。xián閒fáng房xìng幸zì自wú无rén人dào到，shuí谁fàng放bái白yún云lái来zhěn枕qián前。zhèng正shì是tóng桐yīn阴yǔ雨zhà乍qíng晴，gé隔lóng笼huáng黄niǎo鸟nǚ女ér儿shēng声。bǐ笔chuáng床jīng经sì笥xián閒jiā家jù具，wù物wù物jiē皆cóng从wǒ我tài太píng平。