青冥不尽海茫茫，一望蓬瀛去路长。秋信解凭诗客寄，春心长为楚魂伤。萦回四望山如画，兴废千年木已苍。直使台倾荆棘满，闻琴何用涕沾裳。苍烟乔木古台荒，下见蓬瀛六月凉。过雨谁知非峡女，好风应是为襄王。欢来未放流年老，事去却寻陈迹伤。飘泊南游未能返，兴来回首独凄凉。
qīng青míng冥bù不jìn尽hǎi海máng茫máng茫，yī一wàng望péng蓬yíng瀛qù去lù路cháng长。qiū秋xìn信jiě解píng凭shī诗kè客jì寄，chūn春xīn心cháng长wéi为chǔ楚hún魂shāng伤。yíng萦huí回sì四wàng望shān山rú如huà画，xīng兴fèi废qiān千nián年mù木yǐ已cāng苍。zhí直shǐ使tái台qīng倾jīng荆jí棘mǎn满，wén闻qín琴hé何yòng用tì涕zhān沾cháng裳。cāng苍yān烟qiáo乔mù木gǔ古tái台huāng荒，xià下jiàn见péng蓬yíng瀛liù六yuè月liáng凉。guò过yǔ雨shuí谁zhī知fēi非xiá峡nǚ女，hǎo好fēng风yìng应shì是wéi为xiāng襄wáng王。huān欢lái来wèi未fàng放liú流nián年lǎo老，shì事qù去què却xún寻chén陈jì迹shāng伤。piāo飘bó泊nán南yóu游wèi未néng能fǎn返，xīng兴lái来huí回shǒu首dú独qī凄liáng凉。