湖海青云士，元龙如古人。草书到圣地，词学洎天伦。零落风流尽，平生意气亲。空存华屋处，寂寞已埃尘。爱客每倾盖，传家能象贤。犹多嫌白眼，自不废青毡。吏隐如他日，郎潜遂几年。人琴具已矣，情至一潸然。
hú湖hǎi海qīng青yún云shì士，yuán元lóng龙rú如gǔ古rén人。cǎo草shū书dào到shèng圣dì地，cí词xué学jì洎tiān天lún伦。líng零luò落fēng风liú流jìn尽，píng平shēng生yì意qì气qīn亲。kōng空cún存huá华wū屋chǔ处，jì寂mò寞yǐ已āi埃chén尘。ài爱kè客měi每qīng倾gài盖，chuán传jiā家néng能xiàng象xián贤。yóu犹duō多xián嫌bái白yǎn眼，zì自bù不fèi废qīng青zhān毡。lì吏yǐn隐rú如tā他rì日，láng郎qián潜suí遂jī几nián年。rén人qín琴jù俱yǐ已yǐ矣，qíng情zhì至yī一shān潸rán然。