唐时升老亭，剪棘今重开。南瞻峨嵋阙，北峙凌敲台。新公将家子，为僧亦多才。譬彼独鹤唳，安用群鸡猜。或弹玉轸琴，倾耳濯纤埃。清风不知处，冷冽时时来。吹云云窈窕，吹月月徘徊。幽人许共赏，渴心咀珍梅。了然得真味，尘魔屡崩摧。令妷人豪杰，书名骇奔雷。禅谈屡终夕，茗酌无馀杯。还歌太白篇，事往良可哀。古今傥同辙，浩气不寒灰。
táng唐shí时shēng升lǎo老tíng亭，jiǎn剪jí棘jīn今zhòng重kāi开。nán南zhān瞻é峨méi嵋quē阙，běi北zhì峙líng凌qiāo敲tái台。xīn新gōng公jiāng将jiā家zǐ子，wéi为sēng僧yì亦duō多cái才。pì譬bǐ彼dú独hè鹤lì唳，ān安yòng用qún群jī鸡cāi猜。huò或dàn弹yù玉zhěn轸qín琴，qīng倾ěr耳zhuó濯xiān纤āi埃。qīng清fēng风bù不zhī知chǔ处，lěng冷liè冽shí时shí时lái来。chuī吹yún云yún云yǎo窈tiǎo窕，chuī吹yuè月yuè月pái徘huái徊。yōu幽rén人xǔ许gòng共shǎng赏，kě渴xīn心jǔ咀zhēn珍méi梅。liǎo了rán然dé得zhēn真wèi味，chén尘mó魔lǚ屡bēng崩cuī摧。líng令zhí妷rén人háo豪jié杰，shū书míng名hài骇bēn奔léi雷。chán禅tán谈lǚ屡zhōng终xī夕，míng茗zhuó酌wú无yú馀bēi杯。huán还gē歌tài太bái白piān篇，shì事wǎng往liáng良kě可āi哀。gǔ古jīn今tǎng傥tóng同zhé辙，hào浩qì气bù不hán寒huī灰。