知君弃官后，江上寻名山。心既惯世内，迹欲还人间。昭亭忽来过，览古兴长叹。野寺拂尘壁，丹阳已斓斑。殿角虚宝铎，微风声珊珊。遗像与笔迹，始得观裴颜。浅井何泠泠，前溪何潺潺。幽幽随猿鸟，浑浑忘区寰。裂裳不为愧，饵芝不为难。坐对寒雨中，松上孤鹤还。
zhī知jūn君qì弃guān官hòu后，jiāng江shàng上xún寻míng名shān山。xīn心jì既guàn惯shì世nèi内，jì迹yù欲huán还rén人jiān间。zhāo昭tíng亭hū忽lái来guò过，lǎn览gǔ古xīng兴cháng长tàn叹。yě野sì寺fú拂chén尘bì壁，dān丹yáng阳yǐ已lán斓bān斑。diàn殿jiǎo角xū虚bǎo宝duó铎，wēi微fēng风shēng声shān珊shān珊。yí遗xiàng像yǔ与bǐ笔jì迹，shǐ始dé得guān观péi裴yán颜。qiǎn浅jǐng井hé何líng泠líng泠，qián前xī溪hé何chán潺chán潺。yōu幽yōu幽suí随yuán猿niǎo鸟，hún浑hún浑wàng忘qū区huán寰。liè裂cháng裳bù不wéi为kuì愧，ěr饵zhī芝bù不wéi为nán难。zuò坐duì对hán寒yǔ雨zhōng中，sōng松shàng上gū孤hè鹤huán还。