宓子昔为政，鸣琴登此台。琴和人亦闲，千载称其才。临眺忽凄怆，人琴安在哉？悠悠此天壤，唯有颂声来。邦伯感遗事，慨然建琴堂。乃知静者心，千载犹相望。入室想其人，出门何茫茫。唯见白云合，东临邹鲁乡。皤皤邑中老，自夸邑中理。何必升君堂，然后知君美。开门无犬吠，早卧常晏起。昔人不忍欺，今我还复尔。
fú宓zǐ子xī昔wéi为zhèng政，míng鸣qín琴dēng登cǐ此tái台。qín琴hé和rén人yì亦xián闲，qiān千zǎi载chēng称qí其cái才。lín临tiào眺hū忽qī悽chuàng怆，rén人qín琴ān安zài在zāi哉？yōu悠yōu悠cǐ此tiān天rǎng壤，wéi唯yǒu有sòng颂shēng声lái来。bāng邦bó伯gǎn感yí遗shì事，kǎi慨rán然jiàn建qín琴táng堂。nǎi乃zhī知jìng静zhě者xīn心，qiān千zǎi载yóu犹xiāng相wàng望。rù入shì室xiǎng想qí其rén人，chū出mén门hé何máng茫máng茫。wéi唯jiàn见bái白yún云hé合，dōng东lín临zōu邹lǔ鲁xiāng乡。pó皤pó皤yì邑zhōng中lǎo老，zì自kuà誇yì邑zhōng中lǐ理。hé何bì必shēng升jūn君táng堂，rán然hòu后zhī知jūn君měi美。kāi开mén门wú无quǎn犬fèi吠，zǎo早wò卧cháng常yàn晏qǐ起。xī昔rén人bù不rěn忍qī欺，jīn今wǒ我hái还fù复ěr尔。