昔公怜我直，比之秋竹竿。秋来苦相忆，种竹厅前看。失地颜色改，伤根枝叶残。清风犹淅淅，高节空团团。鸣蝉聒暮景，跳蛙集幽阑。尘土复昼夜，梢云良独难。丹丘信云远，安得临仙坛。瘴江冬草绿，何人惊岁寒。可怜亭亭干，一一青琅玕。孤凤竟不至，坐伤时节阑。
xī昔gōng公lián怜wǒ我zhí直，bǐ比zhī之qiū秋zhú竹gān竿。qiū秋lái来kǔ苦xiàng相yì忆，zhǒng种zhú竹tīng厅qián前kàn看。shī失dì地yán颜sè色gǎi改，shāng伤gēn根zhī枝yè叶cán残。qīng清fēng风yóu犹xī淅xī淅，gāo高jié节kōng空tuán团tuán团。míng鸣chán蝉guō聒mù暮jǐng景，tiào跳wā蛙jí集yōu幽lán阑。chén尘tǔ土fù复zhòu昼yè夜，shāo梢yún云liáng良dú独nán难。dān丹qiū丘xìn信yún云yuǎn远，ān安dé得lín临xiān仙tán坛。zhàng瘴jiāng江dōng冬cǎo草lǜ绿，hé何rén人jīng惊suì岁hán寒。kě可lián怜tíng亭tíng亭gān干，yī一yī一qīng青láng琅gān玕。gū孤fèng凤jìng竟bù不zhì至，zuò坐shāng伤shí时jié节lán阑。